مقایسۀ شیوۀ تعامل با اقلیتهای دینی در حکومت امام علی(ع) و حاکمان صفوی

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

چکیده
سیرۀ حکومتی حکیمانۀ علی(ع) منبعی هدایت‌گر برای همۀ مصلحان برجای گذاشته است. بخشی از این سیره تعامل با اقلیت‌های دینی حاضر در جامعۀ اسلامی است. شیوۀ تعامل با اقلیت‌های دینی همواره، از مباحث مطرح در جوامع اسلامی بوده ‌است. قرآن خطوط کلی این تعامل را ترسیم و پس از پیامبر(ص) نیز، قرآن ناطق، علی(ع)، نمود عینی و عملی آن را مجسم کرده‌ است. حکومت مقتدر صفویان، نخستین دولت امامی مستقل، با شعار پیروی از سیرۀ ائمه(ع) به عرصه آمد و دو قرن‌ و‌ نیم، بر ایران حکومت کرد. این نوشتار نخست به معرفی چند اصل

نظریه تقریب مذاهب اسلامی، ناکامی ها و بایدها

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

حافظۀ تاریخی بشر ظهور نظریاتی را در خود ثبت نموده است که هر یک به میزانی اجتماع را متأثر ساخته و تحولاتی ایجاد کرده است. این نظریات که البته نگاه ما به بخش علوم انسانی آن متمرکز است، برای تأثیرگذاری محتاج رعایت و پایبندی به اصول علمی بوده اند و میان این پایبندی و زمان بقای آن نظریه ها،

رابطۀ مستقیمی به دیدۀ کاوشگر درمی آید.
جدا از موضوعات مقطوع متصل به وحی الهی، هرگز نمی توان انتظار داشت یک نظریه بدون اشکال باشد و هیچ نقدی بدان روا نباشد. از "جمهوریت افلاطون" گرفته تا جدیدترین

تعامل امام علی ع باخلفا درجهت وحدت اسلامی

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

وحدت و همبستگی مسلمانان، از مسائل بسیار مهم و اساسی بوده كه كلام خدا و سنت نبوی، بر آن تأكید فراوان كرده است.ندای روح بخش و طراوت آفرین وحدت، زمانی بر زبان پیامبر صلی الله علیه و آله و اصحاب وفادارش جاری شد كه زمزمه های تفرقه ریشه دار در آداب و عادات و كینه های دیرین جاهلی، به گوش می رسید.

با رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله زمینه مناسب برای بازگشت برتری های قومی و نژادی فراهم شد و نخستین شكاف میان مسلمانان بر سر مسأله جانشینی پدید آمد. هر كدام به ادلّه گوناگونی در این باره تمسك می

راه كارهاى تحكيم وحدت اسلامى از نگاه امامان شيعه

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

وحدت اسلامى و همزيستى دينى و مسالمت آميز مسلمانان يكى از اولويت هاى دينى و از دغدغه هاى اصلى و هميشگى اهل بيت(ع) بوده است. براى اطلاع دقيق و همه جانبه از اين امر لازم است كه ابتدا سيره و سخنان آن بزرگان در باب جايگاه، مبانى و محورهاى مشترك آن روشن تر شود و البته پرداختن بدان در جاى خود ضرورى است،

اما رسالت اين نوشتار تنها گزارش و بررسى چگونگى و راهكارهاى رسيدن به اين مهمّ از نگاه امامان شيعه است. پر واضح است كه تحكيم وحدت مسلمانان، با توجه به تنوع سياسى، اجتماعى و فكرى جامعه در آن

نگرشی به آیه تطهیر

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

اشاره:

در قسمت اول این مقاله پس از بررسی اجمالی موارد استعمال کلمه «اهل بیت » و دیگر لغات مشابه با آن، در قرآن، معنا و مفهوم و شان نزول آیه تطهیر مورد بررسی قرار گرفت و سخن به اینجا رسید که ابن ابی الحدید در شرح خطبه نهج البلاغه، «عترت » پیامبر را علی، علیه السلام، و فرزندان ایشان دانسته و آیه تطهیر را مؤید نظر خود قرار داده است.

تصریح به عصمت و عترت علی(ع)
سپس ابن ابی الحدید ادامه می دهد:

اگر کسی بگوید: این سخن از آن حضرت، مشعر به این است که عترت معصوم اند، پس طرفداران تو

تقریب فقهی تا تقریب فکری

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

کتاب، سنت، اجماع و عقل استفاده از فقه اهل بیت‌(ع) در الازهر از هنگامی آغاز شد که آیت الله بروجردی کتاب مبسوط شیخ طوسی و کتاب مختصر النافع محقق حلی را برای علمای دانشگاه الازهر مصر ارسال کرد. اگرچه در مباحث گوناگونن کلامی، شیعه و سنی اختلافاتی با همدیگر دارند، اما مشترکات فراوانی در فقه، آنها را به همدیگر پیوند می‎زند.

 مهم‎ترین مشترکات این دو مذهب در مباحث مرتبط با فقه و اصول و مبانی اجتهاد عبارت‌‎اند از: توحید و ربوبیت تشریع الهی، نبوت و واحد بودن دین و شریعت، خاتمیت دین، جامعیت

تقابل نئوسلفی‌ها با شیعیان و مسئله وحدت اسلامی

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

تحولاتی ‌که طی سال‌های اخیر در خاورمیانه عربی و شمال آفریقا ایجاد شده، از زوایای گوناگون قابل تحلیل است. از بطن این تحولات، «سلفی‌گرایی سنتی» دچار دگردیسی شده و پدیده «نئوسلفیسم» به وجود آمده است. این مقاله، با بررسی مؤلفه‌ها و عناصر گفتمان نئوسلفیسم، «دگرسازی شیعی» را وجه اساسی این گفتمان تلقی کرده، و با رویکردی آینده‌پژوهانه و آسیب‌شناسانه، پیامدهای آن را در زمینه ایجاد اختلاف و تضعیف جهان اسلام تحلیل می‌کند. تحولات نظری نئوسلفیسم در عرصه عمل سیاسی، پیامدهایی چون غلبه دگردرون‌دینی بر دگرخارجی

دیدگاه اهل بیت (ع) درباره دشنامگویی به مقدسات دیگران

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

تجربه نشان داده که هیچگاه دشنام گفتن به مقدسات دیگران موجب هدایت گمراهان نمی شود بلکه برعکس آنان را به لجاجت و مقابله به مثل وادار می کند. از این رو اهل بیت(ع) به شیعیان یادآور می شدند که خداوند از دشنام گفتن –– حتی نسبت به بتهای مشرکان- نهی فرموده است. خداوند می فرماید : « به معبود کسانى که غیر خدا را مى‏خوانند دشنام ندهید، مبادا آنها(نیز) از روى(ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند »[أنعام/۱۰۸] بنابراین پرهیز از دشنام یک اصل قرآنی و اسلامی است.

اهل بیت(ع) نیز بر این اصل تأکید کرده اند از

وحدت و برادري در نهج البلاغه 

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

 امير المومنين در نهج البلاغه مي فرمايد: «و الزموا السواد الاعظم فان يد الله علي الجماعه فان الشاذ من الناس للشيطان كما ان الشاذ من الغنم للذئب الا من دعا الي هذا الشعار فاقتلوه ولو كان تحت عمامتي هذه» مي فرمايد: همراه جماعت باشيد كه خدا بالاي سر جماعت است و از افتراق و جدائي بپرهيزيد براي اين كه هر گوسفندي كه از گله جدا شود طعمه گرگ مي شود. كسي هم كه از جماعت و از سواد اعظم جدا بشود نصيب شيطان مي شود. (در انقلاب اسلامي هم ديديم اشخاصي بودند اين سخن امير المومنين عليه السلام را نشنيدند وبا 36

تقريب در چشم انداز پايه گذاران آن

(مدت زمان لازم جهت مطالعه: 1 دقیقه)

تقريب ميان طوايف اسلامى و كم كردن فاصله ها، از آرزوهاى ديرينه و والاى بزرگان اسلام است كه وضع اسفبار جامعه اسلامى در قرن اخير، چنين انديشه اى را در دل آنان پديد آورده است، زيرا به روشنى احساس مى كنند كه تفرقه و چنددستگى آنان را از رسيدن به جايگاه واقعى خود در نظام بين المللى بازداشته است، و با در دست داشتن ثروتهاى كلان و جمعيت فزون، از بسيارى از مزاياى زندگى محروم هستند و خاك و سرزمين آنها جولانگاه قدرتهاى بزرگ استو هر بخشى از آن را قدرتى در غرب اداره مى كند، هرچند به ظاهر، نام استقلال را يدك